مقاومت ریل راه آهن به چه عواملی بستگی دارد؟

مقاومت ریل راه آهن

تراورس یا ریل‌بند

ریل بند یا تراورس تکیه گاه های بتنی، چوبی یا فولادی هستند که ریل‌ ها را نگه می دارند. وظیفه تراورس ایجاد بستری برای ریل است که نیروها را از ریل به زیر سازی منتقل می کند. حداکثر فاصله مجاز بین دو تراورس ۲۵ سانتی متر است. در خطوط با بارهای محوری کم، این فاصله تا ۷۵ سانتی متر قابل افزایش است.

در سال های اخیر ریل ‌بند های فولادی بیشترین استفاده را در ریل راه آهن داشته اند. این نوع ریل ‌بند ها امروزه به دلیل هزینه های بالای تولید و عمر مفید کوتاه کاربرد چندانی ندارد. ریل ‌بند های چوبی در مقایسه با انواع دیگر دارای مزایای بسیاری از نظر نرمی و سهولت حرکت قطارها هستند. با این حال، تولید چنین ریل هایی گران است و بیشتر در کشورهایی استفاده می شود که تولید چوب راحت تر و ارزان تر است. برای تقویت تراورس ، چوب را با فرآورده های نفتی آغشته و اشباع می کنند. امروزه در ایران بیشتر راه‌ آهن ‌های خارج از ایستگاه‌ ها از ریل بندهای بتنی ساخته می ‌شوند.

پابند

تثبیت ریل ها به تراورس ها به روش «پابند» انجام می شود که به دلیل اهمیت در نگهداری ریل ها و مسائل فنی از جمله جلوگیری از لغزش آن ها باید دارای مشخصات خاصی باشد. پابند متداول در ایران به پابند نوع k می گویند و شامل قطعاتی با نام های زیر می باشد: ۱- صفحه زیر ریل ۲- پیچ تراورس ۳- کلیپ (پابند ها) ۴- پیچ مخروطی ۵- فنر دوبل ۶ – لاستیک زیر ریل.

پارسنگ یا بالاست

پارسنگ یا به انگلیسی «بالاست» ( Track ballast): بالاست لایه ای از مواد سنگ خرد شده با قطر متوسط ۲۰ تا ۶۰ میلی متر است که به دلایل زیر مجموعه ای از تراورس‌ها و ریل ها بر روی آن قرار می گیرد:

▪ بارهای وارده به ریل راه آهن را به طور یکنواخت توزیع می کند، بخشی از بار را جذب کرده و به زیرسازی منتقل می کند. بدون بالاست، تراورس ها را نمی توان تراز کرد.
▪ خط تولید را از حرکت جانبی عمودی و طولی محافظت می کند. ذرات «بالاست» در ترکیب با تراورس، نیروها را بهتر پراکنده می‌ کنند، در برابر نیروها و ارتعاشات دینامیکی مقاومت می ‌کنند و در اثر جا به ‌جایی خودروهای نورد باعث ضربه، لرزش و تضعیف و استهلاک صدا می‌ شوند.
▪ برای جلوگیری از تجمع آب، آب باران را در اطراف ریل ها و تراورس ها با عمل زهکشی به سرعت تخلیه می شود.
▪ جلوگیری از یخ زدگی سطح راه و زیر سازی (از طریق عملیات زهکشی در شرایط نسبتاً سرد).
▪ کاربرد با “بالاست”، عملیات تعمیر و نگهداری آسان تر است، تمام نا همواری ها و نا ترازی‌ های خط توسط بالاست امکان پذیر می شود.
▪ کند رشد گیاهان مزاحم و گیاهان درون خط را کند می کند، زیرا به دلیل زهکشی، آب مورد نیاز برای رشد گیاه در دسترس نخواهد بود.
▪ بالاست مقداری از شوک دینامیکی را جذب می کند و در برابر بارهای وارده مانند فنر عمل می کند.

البته هر سنگی برای راه آهن مناسب نیست و این سنگ ها حاوی ترکیبات سیلیسی هستند که در برابر سرما و اصطکاک مقاوم هستند. بالاست از سنگ های آذرین سخت و معادن کوهستانی مناسب استخراج می شود. سنگ های مورد استفاده برای بالاست باید بازالت، دیوریت، کوارتز، پورفیری و گرانیت باشد. سنگ آهک دولومیت که دارای مشخصات فنی است گاهی برای بالاست استفاده می شود.
مقاومت فشاری “بالاست” باید در حالت اشباع حداقل ۸۰۰ کیلوگرم برسانتی‌ متر مربع و در حالت خشک ۱۲۰۰ کیلوگرم بر سانتی‌ متر مربع باشد و میزان جذب آب نیز نباید بیشتر از ۳ درصد باشد.

در زیر بالاست لایه ای از مواد نسبتاً ریزدانه به نام “زیر بالاست” قرار دارد که هدف آن ۱- کاهش تنش وارده بر لایه زیرزمینی ۲- دور نگه داشتن سطح بالایی بستر از نفوذ سنگ بالاست است. ۳- محافظت از سطح زیر سازی ضد یخ زدگی ۴ – جلوگیری از نفوذ ذرات ریز جاده به بالاست ۴ – باعث افزایش بیشتر زهکشی می شود.

اشتراک گذاری:

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در print
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در facebook
Facebook
اشتراک گذاری در twitter
Twitter
اشتراک گذاری در linkedin
LinkedIn
اشتراک گذاری در pinterest
Pinterest

جدیدترین مطالب

خبرنامه

برای اطلاع از بروزرسانی ها در خبرنامه ما مشترک شوید

گالری